Geçen gün kardeşim bir video yolladı; Gündüz Vassaf’ın bir konuşması. Bir şeyi söyledi, içimde bir şeyler kımıldadı.
“Hepimiz deli doğarız” dedi. “Ama deli kalabilmek zordur.”
İlk duyduğumda güldüm. Sonra durdum.
Çünkü doğru. Bir çocuğa bak korkusuzca dans eder, sebepsiz güler, kuralsız çizer. Kimse ona “deli” demez. Henüz “normal” olmayı öğrenmemiştir çünkü. O özgürlük, o kuralsızlık, o yaratıcılık… hepsi henüz yerli yerinde. Dünya henüz ona şeklini dayatmamıştır.
Sonra düzen gelir. Okul gelir, beklentiler gelir, “öyle yapılmaz” gelir. Bir gün fark edersin ki kahkahalarını kısmışsın, fikirlerini yumuşatmışsın, kendinle çelişir gibi hissettiren her şeyden sessizce geri çekilmişsin. Biz buna büyümek diyoruz. Ama aslında bir şeyleri birer birer bırakıyoruz, zorunda bırakılarak. Ve en üzücü yanı, bunu fark etmeden yapıyoruz.
Vassaf’ın dediği tam da buydu: Delilik bir tanı değil. Toplumun kalıplarına sığmayı reddeden, içindeki çocuğu henüz susturmamış olanların hali. Bir sapkınlık değil aslında en saf, en dürüst varoluş biçimi.
Ben de zaman zaman o sesi duyuyorum. Yoga matının üzerinde, sessizlikte, nefesle birlikte. Hareketin ortasında, zihin durduğunda, beden konuşmaya başladığında. O anlarda bir şey oluyor savunmalar düşüyor, kontrol gevşiyor, katmanlar katmanlar soyunuyor. Ve altında, hep orada beklemiş biri çıkıyor karşıma. Küçük, meraklı, özgür. Henüz kimseye benzemeye çalışmayan biri.
O an kendimle kalıyorum. Kendimi tanımak istiyorum, anlamak istiyorum ama bazen bu yolculuk bir yarışa dönüşüyor. Kendimle yarışıyorum; daha iyi ol, daha çok çalış, daha fazla hisset. Sonra duruyorum. Çünkü fark ediyorum: Bu da bir kalıp. Daha iyiye koşmak bile bazen o özgür çocuğu susturuyor. Asıl olan kendime zarar vermeden, kendimle barış içinde o sesi duymaya devam etmek. Mükemmel olmak için değil, sadece var olmak için. Artık onu törpülemeye çalışmıyorum. Aksine, ona alan açmaya çalışıyorum. Çünkü fark ettim ki en derin iyileşme, en samimi yaratıcılık, en gerçek bağlantı hep o çocuktan geliyor.
Belki asıl mesele bu: Deliliğini kaybetmemek. O çocuksu, özgür, kuralsız yaratıcılığını korumak düzen ne kadar üstüne gelse de, hayat ne kadar şekillendirmeye çalışsa da..
Sende hala o çocuk var mı? Onu ne zaman son duymuştun?
Melis GENCE
instagram: @melispurelife
