Yaratıcılık, reklamcılık ve biraz da genetik cesaret üzerine…
Son zamanlarda oldukça hareketli günler geçiriyorum. Emek verdiğim projelerin izleyiciyle buluştuğu, görünür olduğu bir dönemdeyim.
Yapımcısı olduğum Serbülent Apartmanı, Miami Türk Film Festivali’nde gösterildi, ödül aldı ve izleyicilerden sıcacık yorumlar topladı.
Ardından New York International Film Awards’a (NYIFA) seçildi.
Serbülent Apartmanı neden sevildi?
Film, bizi 90’lı yılların nostaljisine, sıcak insan ilişkilerinin içine götürüyor. Zaman zaman çatışmaların ve çekişmelerin yaşandığı, ama zor günlerde herkesin birbirine kenetlendiği bir apartman ve sakinleri.. Belki de bugün en çok özlediğimiz duygulardan biri bu: Kapısını çalabileceğimiz birinin olması. Ben eminim ki Serbülent Apartmanı’nın serüveni devam edecek, önümüzdeki günlerde güzel haberlerini duyurmayı ümid ediyorum.
Festivalde ve sonrasında pek çok insanla sohbet ettim. Yaratıcılığımın yanı sıra, yaptığım işleri tanıtma, anlatma ve insanlara ulaştırma becerim üzerine de, güzel ve enteresan yorumlar aldım. O kadar çok duydum ki sonunda kendime sordum: Acaba bu işin püf noktası, biraz aileden mi geliyor?
Büyüklerimiz, “Yedi kuşak önce yaşananlar bile insanı etkiler,” derdi. Bilimsel tarafını bir kenara bırakırsak, bazı aile hikâyelerinin bizde iz bıraktığına şüphe yok. Ben pozitife odaklanan biri olarak, pozitif gen aktarımını anlatacağım size…
Benim reklamcılıkla kurduğum ilişkinin aile içindeki en renkli örneklerden biri, babamın amcasıydı.
Karşınızda: Abdi Kaptan Reklam Ajansı!
Ajansın kurucusu, başkanı, yaratıcı direktörü, satış müdürü, halkla ilişkiler sorumlusu ve muhtemelen muhasebecisi aynı kişiydi: Abdi Amca.
Bana göre Abdi Kaptan, Türkiye’nin en doğal reklamcılarından biriydi. En eski reklamcılardan biriydi diyebilirim;) İşini öyle severek yapardı ki eline geçen her üründen, mutlaka herkesin haberi olurdu. Bir şeyi öyle heyecanla, öyle güzel anlatırdı ki önce bilgilenir, sonra gülümserdiniz. Ürün sizinle hiç ilgili değilse, tanıtım uzadıkça hafifçe bunalmaya da başlayabilirdiniz.
Ama Abdi Amca için bu, henüz yeterince ikna olmadığınız anlamına gelirdi. Asla vazgeçmeszdi. Bana TÜBA diyen sesi hala kulaklarımda:)
Pazarlama kitapları okumadan, müşteri analizleri yaptırmadan, hedef kitle raporları hazırlatmadan kendi yöntemini bulmuştu. Onun hedef kitlesi herkesti. Üstelik hedef kitlenin bundan haberi bile yoktu.
Çocukluğumun en renkli ve en eğlenceli simalarından biriydi.
Abdi Amca dünyayı gezmiş bir adamdı. Görmediği, bilmediği şey neredeyse yok gibiydi. Fakat görmekle yetinmez, gördüklerini başkalarına da göstermek isterdi. Bazı insanlar seyahatlerinden hatıra getirir; Abdi Amca ise yanında yeni bir hayat tarzıyla dönerdi.
1980’li yılların ortakarında, yaşadığı sahil kasabasına öyle bir ev yaptırdı ki bulunduğu yerde adeta ikinci bir Beyaz Saray yükseldi. Her taraf mermer, her yerde beyaz kolonyal sütunlar… Bahçesi ve çevresi, bizim “karpuz lamba” dediğimiz küre biçimli lambalarla aydınlatılmıştı. O dönem için ev değil, başlı başına bir prodüksiyondu. İnsanlar yalnızca evi görmeye geliyor, sonra günlerce onu anlatıyordu. Yengem de çok misafirperverdi, rahmet olsun. O büyük yemek masaları, özenli sofralar aile geleneklerimizdendi. Neyse Abdi amcadan devam ediyorum:
Bugünün diliyle söylersek Abdi Amca, sosyal medya icat edilmeden çok önce “viral” olmayı başarmıştı. O yıllarda çevremize ulaşan neredeyse her yeni ürünün arkasında onun imzası vardı. İnsanlar yeni bir şey gördüğünde muhtemelen önce “Bu nedir?” diye soruyor, hemen ardından da ekliyordu:
“Bunu yine Abdi Kaptan mı getirdi?”
Bir yıl havai fişek getirmişti. 90’ların başı olmalı! Bugün sıradan görünebilir ama o günlerde bizim çevremizde pek kimsenin gördüğü bir şey değildi. Denemeleri başladığında herkes şaşkınlık içindeydi. Gökyüzünde ışıklar patlıyor, insanlar hayranlıkla bakıyordu.
Abdi Amca ise her zamanki gibi tanıtım işine kendini biraz fazla kaptırmıştı. Sürekli havai fişek gösterileri yapıyordu.
Ne yazık ki o gösterilerden biri ciddi bir kazayla sonuçlandı: Abdi Amca serçe parmağını dibinden biletine kadar kaybetti.
Işıklar, patlamalar, ardından feryat figan… Çocukluk hafızamda o gecenin hayretiyle korkusu yan yana durur. Bugün onun tanıtım heyecanını gülümseyerek hatırlasam da kazanın kendisi elbette hiç komik değildi. Abdi Kaptan’ın unutulmaz gösterileri arasında, keşke böyle hatırlamasaydık dediğim gece de budur.
Yıllar sonra hikâyenin başka bir ayrıntısını öğrendim: Havai fişeklerin gökyüzündeki ışıltısını gören bazı kasabalılar, ortalığı uzaylıların bastığını sanmış!
“Olmaz böyle şey!” demeyin.
Oluyordu vallahi.
Benim çocukluğumda biz neredeyse her şeye inanırdık. Özellikle 1987 yazında okuduğumu hatırladığım bir gazete haberini hiç unutmuyorum. Güya sakallı bir bebek doğmuş ve dünyanın kırk gün içinde sona ereceğini söylemişti. Biz de gerçekten oturup gün saymıştık.
Düşünüyorum da dünyanın sonunu beklerken bile gazeteye güvenimiz tamdı.
Bugün sosyal medyada görülen her şeye inanılmasına şaşırıyoruz ama galiba bu konuda o kadar da değişmedik. O zaman algoritma yoktu; mahalle, komşular ve yüksek sesle okunan gazete haberleri vardı. Haber bir ağızdan diğerine geçtikçe hem yayılır hem de biraz daha renklenirdi.
Abdi Kaptan artık hayatta değil. Fakat onun bir şeyi heyecanla anlatma hâlini bugün kendimde yakaladığım oluyor. Bir fikri görünür kılmayı, bir hikâyeyle merak uyandırmayı, emek verdiğim işi insanlara ulaştırmayı seviyorum.
Bunun ne kadarı genetik, ne kadarı çocukken eglenerek izlediğim bir adamın bende bıraktığı iz, bilemem. Bildiğim şu: Ailede bu işin benden önce de gönüllü bir temsilcisi varmış.
Araçlarımız değişti elbette. Onun karpuz lambaları vardı, bizim sosyal medyamız var. O, dünyadan getirdiği yenilikleri anlatıyordu; ben sanatın, sinemanın ve kültürün hikâyelerini anlatıyorum. Ama o heyecanı tanıyorum:
İnandığın şeyi görünür kılmak.
Bu yüzden rahmetli Abdi Kaptan’ı sevgi ve gülümsemeyle anıyor, Abdi Kaptan Reklam Ajansı’nın görünmez bayrağını elimden geldiğince yüksekte tutmaya çalışıyorum.
Ne de olsa ben de; kendine güven konusunda, bir dünya markasıyım.
Tugba YAZICI/ Marie Antoinette
Genetik mi, değil mi, onu bilemem. Ama aile geleneği devam ediyor. Tam gaz ileri!Tuğba Yazıcı
Modern Guliver
ARTTMODERNMIAMI Gazete
