Kuş Düştü, Ben Devam Ettim…
Gökten kocaman bir kuş düştü.
Evet, doğru duydunuz.
Şimdi diyeceksiniz ki: “Dinazor ya da fil düşmedi sonuçta. Haber değeri bile yok.” Haklısınız aslında. Normal şartlarda bir kuşun düşmesi, doğa olayları klasöründe “eh işte” seviyesinde kalır.
Ama olay öyle gelişmedi.
Ben 50 km hızla gidiyorum. 1999 model Frontier kamyonetimle. Florida yolları, sabahın kendi halinde akan temposu… Derken kocaman bir kuş — ama gerçekten kocaman — sanki beni hedef seçmiş gibi gökten indi.
“İndi” derken romantik bir süzülmeden bahsetmiyorum. Daha çok kaderin sert inişi gibi.
Önce yalpaladı, kanatlarıyla havayı dövdü, ön cama çarptı. Oradan bir an toparlar gibi oldu. Ben de “tamam, kurtardık galiba” diye içimden geçirirken…
Hoop.
Arka kasaya düştü.
Hop diye değil.
Güm diye.
Zaten ağırlığı sesiyle geldi.
Ben sürmeye devam ettim. Çünkü insanın başına gökten kuş düşünce ilk refleksi genelde “durup hayatımı sorgulayayım” olmuyor. Daha çok:
“Hah, bir bu eksikti. Şimdi ben bu kuşla ne yapacağım? Öldü mü acaba? Durduk yerde bir kuşun eceline sebebiyet mi verdim? Hiç bilmediğim bir tür mü bu? Ya nesli tükenmekte olan bir kuşun son temsilcisi benim kasaya düştüyse?” oluyor.
İnsan zihni kriz anlarında çok yaratıcıdır. Gerekli gereksiz sizin bile farkında olmadığınız bir takım ne idüğü belirsiz bilgiler taarruza geçer.
Aynadan bakıyorum. Kuş görünmüyor ama varlığını hissediyorum. Tıpkı bazı duygular gibi… Görmüyorsun ama taşınıyor. Ya da sen istemeden güm diye düşüyor; mecburen seninle aynı yola devam ediyor. Davetsiz yol arkadaşın.
Ne benim, ne de kuşun aklına o sabah böyle bir karşılaşma gelmişti. Kuş uçmaya başladığında — hangi egzotik mekândan havalandıysa artık — birazdan kendimi 99 model bir pickup kasasında yaralı bulacağım dememiştir. Ben de evden göz doktoruma giderken yanımda kocaman bir kuş olacağını tahmin etmemiştim.
Sonra kafamda hızlı bir tarama başladı.
Bilirsiniz o iç dosyalama sistemi:
– Lastik patlarsa ne yapılır
– Motor hararet yaparsa ne yapılır
– Benzin biterse en yakın istasyona nasıl gidilir
Ama “Florida’da pickup kasasına gökten kuş düşmesi” diye bir başlık yok. Hayatın belirleyici anlarının çoğu zaten o dosyalama sisteminde hiç olmuyor.
Bir ara kenara çeksem mi diye düşündüm. Ama çekmedim. Çünkü bazen insan tam da ne yapacağını bilmediği için ilerlemeye devam ediyor. Durmak daha fazla açıklama gerektiriyor.
Sonra fark ettim: Ben aslında kuştan çok fazlasını; şaşkınlığımı taşıyorum kasada. Tevekkeli hepten ağırlaştı.
Düşünsene, yanında okula yetiştireceğin çocuk var; derse geç kalma sebebi:
“Hocam, kasaya kuş düştü.”
“Hı hı… Tabii düşmüştür. Başka?”
Hazırlıksız yakalanma hissi bu. Hani biri sana hiç beklemediğin bir cümle söyler de cevap birkaç saniye gecikir ya… İşte o boşluk.
Hayat bazen tam orada oluyor zaten. Kuş biraz onun somut hali gibi. Günün ilerleyen saatlerinde veterinerden öğrendim, o kuşun da bir adı varmış. Ama bana önce adıyla değil, ağırlığıyla geldi. Ve galiba yetişkin olmak dediğimiz şey, kasaya düşen kuşla makul hızda devam edebilmek. Panik yapmadan. Dramatize etmeden. “Tamam, bu da oldu” diyebilmek.
Çünkü dürüst olalım: Hiçbirimiz gerçekten hazır değiliz.
Hazırmış gibi davranıyoruz sadece. Planlar, ajandalar, stratejiler, iyi niyetli varsayımlar… Ama hayat bazen pickup kasasına kocaman bir kuş bırakıyor.
Ne kuş bunun farkında, ne de kasa. Ne benim ne de kuşun aklına o sabah böyle bir karşılaşma gelmişti. Zaten tesadüf dediğin şey de biraz böyle: Günlerce denk getirmeye çalışsan olmaz. Uğraşarak çok az şey oluyor.
Yine de şunu söyleyebilirim: O gün anladım ki bilinmezlik sandığımız kadar nadir değil. Sadece genelde kuş şeklinde inmiyor. Bazen bir telefon, bazen bir bakış, bazen bir sessizlik… Ama his aynı:
Şaşkınlık.
Ne yapacağını bilememe.
Hazırlıksız yakalanma.
Ve sonra hayat devam ediyor. Sen de ediyorsun.
Kasanda bir süre daha ne olduğunu tam anlayamadığın şeylerle birlikte.
Aysen Darcan
Şubat 2026, Florida
aysendarcan.com
dr.aysence @instagram
