Yanık yanık bir ses duydum.
Önce bağırır gibiydi,
sonra haykıracak sandım.
Derken içli içli döküldü,
namelere dönüştü.
Öyle güzeldi ki, Yarabbim;
ilk kez,kendimden başka bir şey
olmak istedim.
O ses…
Damlalar arka arkaya
akmaya başladı.
Müzik miydi? Ses miydi? Söz müydü?
Yoksa anlam mıydı?
Birden bitiverdi.
Donakaldım.
Şimdi ne yapacaktım?
Bir kere duydum ya…
vazgeçemezdim.
Peşinden gittim, tuttum, yakaladım.
Yaka paça getirdim sesi, dize getirdim.
O söyledi, ben ağladım.
Utandım.
Yaptığıma bir daha ağladım,
ah ettim.
Tam o sırada uyandım
ve hatırladım.
Annemdi, tabii ya…
Duyduğum biricik ses
annemin sesiydi.
Ve o ses,
“ninni ninni benim kızıma”
diyordu.
Telefona sarıldım:
“Annem, iyi ki varsın.”
Beril Yabar
